Otępienie (Dementia) – Charakterystyka Kliniczna

Otępienie, definiowane według klasyfikacji ICD-11 oraz DSM-5 jako zespół neuropsychiatryczny wynikający z przewlekłej lub postępującej choroby mózgu, objawia się zaburzeniami licznych wyższych funkcji korowych. Proces ten prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcjonowania poznawczego, emocjonalnego i społecznego pacjenta.

Etiologia i Przyczyny

Przyczyny otępienia są zróżnicowane i zależą od charakteru zmian patologicznych zachodzących w ośrodkowym układzie nerwowym:

• Choroby neurozwyrodnieniowe: Najczęstsza przyczyna (ok. 60-80% przypadków), obejmująca chorobę Alzheimera, otępienie z ciałami Lewy’ego oraz zwyrodnienie czołowo-skroniowe. Dochodzi w nich do patologicznego gromadzenia się białek (beta-amyloidu, białka tau, alfa-synukleiny), co skutkuje śmiercią neuronów.

• Przyczyny naczyniowe: Uszkodzenia tkanki mózgowej wynikające z niedokrwienia, udarów mózgu lub zmian w małych naczyniach krwionośnych (otępienie naczyniowe).

• Przyczyny mieszane: Współwystępowanie zmian neurozwyrodnieniowych i naczyniowych.

• Czynniki wtórne: Zaburzenia metaboliczne, niedobory witaminowe (głównie B12), przewlekłe infekcje OUN oraz procesy ekspansywne (guzy mózgu).

Obraz Kliniczny i Objawy

Symptomatologia otępienia ma charakter postępujący i obejmuje deficyty w następujących obszarach:

1. Funkcje poznawcze: Utrata pamięci krótkotrwałej, zaburzenia orientacji autoprzestrzennej i allopsychicznej, trudności w planowaniu i abstrakcyjnym myśleniu (funkcje wykonawcze) oraz afazja (zaburzenia mowy).

2. Symptomy neuropsychiatryczne (BPSD): Apatia, depresja, lęk, a w zaawansowanych stadiach pobudzenie psychoruchowe, agresja oraz zaburzenia psychotyczne (urojenia, omamy).

3. Funkcjonowanie codzienne: Stopniowa utrata zdolności do wykonywania złożonych czynności (np. zarządzanie finansami), a następnie podstawowych czynności samoobsługowych.

Strategie Terapeutyczne w Centrum Medycznym Frenova

Leczenie otępienia w Centrum Medycznym Frenova opiera się na modelu zintegrowanym, łączącym interwencje biologiczne z oddziaływaniami psychoterapeutycznymi w celu spowolnienia progresji objawów i poprawy jakości życia pacjenta.

Farmakoterapia

Podstawę stanowią inhibitory acetylocholinoesterazy oraz antagoniści receptorów NMDA, mające na celu optymalizację przekaźnictwa synaptycznego. W przypadku współwystępowania objawów psychotycznych lub afektywnych wdrażane jest celowane leczenie objawowe.

Neuromodulacja (TMS)

• Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS): Pobudza aktywność neuronów w obszarach objętych deficytem, co może wpływać na poprawę funkcji poznawczych i redukcję objawów depresyjnych.